"Hiperborea"

Dla "Mieczy naszych przodków" Wojnara

Na skale zagubiony

Konsumuję żywotne pokarmy

Solna ciecz drąży zapalczywie klify

Z nieba szara chmura chłodu zabiera statek duszy

I odbija się w falach niepokoju

Ku południu Ikara i Dedala wzywam

Ponieście mnie w północne zimno

Zatońcie ze mną w hiperborejskich wzgórzach

Niech słońce południa stopi się w tak dalekim horyzoncie

Niech aura zimy odzieje nas w ciepło

W srebrnym nieboskłonie ukrywam wszelką nadzieję.

P.S. Dla "Mieczy naszych przodków" Wojnara, choć tekst utworu jest zupełnie o czymś innym niż "Hiperborea". Muzyka z "Mieczy naszych przodków" od razu mi się skojarzyła z tym dalekim krajem północy, który nigdy nie został odkryty. A może jednak...

"Dawne czasy"

Dla M.T.

W pragnieniu zachłysnąłem się oddechem

Niewidzialnej twej powłoki

Tęsknota pieprzem posypuje przyjaźń

Pustynią staje się obraz nasz

A ja czekam na zakrzywienie czasoprzestrzeni

Utoruje ścieżkę do paradyjskich czasów.

"Wschód"

Na dzikim wschodzie

Kwiat więdnie rozkwitająco

Huk pistoletów płaszczy się przed nami

Noże tańczą w krwiożerczym transie

Kibice Platona i Pele sprzedają zbiorczo ciosy

W Grecji, Turcji, Serbii, Albanii

Opętują nas wojenne okrzyki

I spójrz w me oblicze, wschodni watażko

Bo w nim wizja konsekwencji.

Notatka dla buddysty

Przepływamy świat

W swej fizyczności

W różnorodności wieków

Odbijamy się od przyjemności i obowiązków

Wprost na kolejną stronę żywotu

Lecz czy moje myśli nagrodzą przepowiednią spełnioną

By zawsze ten świat żył.

"Planeta"

I piaskiem swe ciało obmyj

Na tej nieznanej pustyni

Spijesz błogosławieństwo z ust czerwia

Zasmakujesz dzikiego uczucia człowieczego

Rozsypiesz mgłą przyprawy kosmiczne pustkowie

Lecz w fantazji jestem zakleszczony

Niczym istoty ludzkie w ramach wszechświatowych.

"Gwiezdne miasto"

Biegnie białość kosmiczna

Do tajemnicy nieskończonej

Ograniczony ziemskością

Trwam w niebiańskiej czerni gwiazd

Trwam w sekrecie wszechświata.

"Orfejska ziemia"

Zjednoczony ze światłem dnia

Wiezie mnie mój ostatni autobus z orfejskiej ziemi

Jej usta symetrią znaczone

Słońce blaskowało skromne ciała nasze

W starachowickim mieście

Choć bóg pamięci słabnie niczym drzewa zagryzane próchnem

Zachłannie kradnę anielską miłość.