Dla "Vast Emptiness" i "The New Reunion" Laser Dance
Tańczymy walca wśród świateł gwiazd
Przebijamy się w kosmiczną bezdenność
Pragnienie koi pajęczyny myśli zniewolonych
Uciekamy w las podmokły
By przeminęły w niepokoju mroku światła nasze
I naszą obecnością powrócimy do szarego przebłysku jutrzenki
By kierat żywotów nieobliczalny sterował naszą produkcją.
W opływowy kształt przybrała się zimna stal
Kusi swym wdziękiem zabójcy
Gdy stal ucieczki dokona ze swego schronienia
Lęk w okruchy najmarniejsze się przeobraża
Niczym wiosenne zawiązki liści w letnią radość.
Sędziwe lata już na was ciążą
Wasze skały rysują spontaniczne piękno
Świętokrzyska woda źródlana łagodzi przywary duszy
Lecz kultura ludu inna
Wzrokiem oblewam najdalsze horyzonty
Niczym na tatrzańskich turniach
Choć ziemia skalana wszelkościami
Budzicie eksplozją mego ciała zachwyt
Ze Świętego Krzyża, Szczytniaka i Łysicy dostrzegłem koniec świata
Tam końca wędrówki zazna skamieniały niczym słup soli pielgrzym
Co nas czeka za horyzontami?
Dla wszystkich futurystów, nawet tych, co nie są tego świadomi
Elektryczność dreszczem burzy mą jaźń
Wat i Busoni ekstatycznie chłoną w myśli elektromuzykę
Nadzieja na teraźniejszość
Nadzieja na przyszłość
Dziś szczęściem ogarnęliby planetę zieleni i błękitu
Gdy samochód aerodynamiczny sunie swą bryłą po asfalcie
W kurzu i pyle
Marinetii szkicowałby piórem "modern world"
Sant'Elia komponowałby architekturę wśród fal niewidzialnych elektromuzyki
Dziś szczęściem ogarnęliby planetę zieleni i błękitu
Lecz zaznaczyli sobą praokres nowoczesności
A ich narodziny zakwitły jakże zbyt wcześnie.
Jakby zduszony w czterech ścinach i suficie
Wyglądam przez fakturę szkła na melancholii niebo
Dziwnością stają mi się drzewa i trawa
Muzyka techniki i poezji przepływa strumieniem lekkim przez uszy i umysł
Błysk oczu duszy jaśnieje gdzieś w dalekim nieznanym
Dym cygara mąci ciemność pokoju
Jakby zduszony w czterech ścianach i suficie.
W czarnym punkcie tkwię ze światem
W czarnym punkcie pięści i sprzęt wymierzają razy nie-ofiarom
W czarnym punkcie świat nadgryza resztki nie-ludzkości
W czarnym punkcie leżę obolały wrażliwością
W czarnym punkcie nie-kocham siebie i ciebie
A morały pozostaną nasieniem nijakości.
W mieście na Oberschlesien
Gdzie przestworza boskie wyznaczają siarka i węgiel
Zagościło we mnie srebro
Wydarty siłą kruszec brodzi w morzu pamięci mej
Chodniki składają się w spokój dla nas
By tam w bieg się zaprowadzić niczym po polach Amanu i Hiperborei
Zimno surowe w chodnikach bije po powłokach
Lecz w ciepło się obraca
Gdy dotyk spotka się z prawieczną skałą
Pozostanę w chłodzie niczym wędrowiec z północnych szlaków
A nowa pasja wrasta swymi korzeniami w miłość mą.
