Dla "Babylon" Josh'a Ferrin'a
Ujrzałem twą sylwetkę w gwieździe
Która ciepło namiętności daruje naszej egzystencji
Sięgam prawicą w niebo
Ciebie tam nie ma
Dym ukrywa twe ciało miodem anielskie
A dym spłynął nagle w cztery strony świata
Limbus nadal mym królem
Płacz szczery jakby trawiąca lawa dzieli mnie
Gdzież podróż skończę
By cień szczęścia ochłodził mnie...
Przy kontuarze siedzi królowa balu
Powabna swą gracją kłamstwa
Czarujący dżentelmeni
Alkoholizujący i opaleni
Porwać chcą ją do swych dorobków przed rokokowym pałacem swawoli
Myśliciel obserwuje używkową rozrywkę
Dusza artystyczna może uczuciem zabałamuci jej w głowie
I obumrze dla niej ten pałac swawoli
Bo serce śpiewem wyjaśni światło życia jej:
"Istnieją trzy cnoty boskie, nie istnieje już blichtr alkoholu, seksu i narkotyków".
Dla "Lost Love" Simon'a O'Shine'a i TrancEye'a
Trwamy związani ciepłymi ciałami na tej drodze emocji
Wiosny dzień chmurą wznosi cię nad padół łez
Ze sklepienia niebieskiego biją gorące błyskawice
A ty tańczysz ze słońcem i księżycem
Inspirowana melodią futurystyczną
Gdzie odchodzisz, mój kwiecie spokojnego ogrodu
Czy zapiszesz deklarację miłości
Na papierze, co umrze bez krzyku w ogniu
Zabiorę z sobą chwile uśmiechu
Tak smutnego, że zniewala me pieśni czyste
Co na mnie czeka, aniele o wonnych ziołach?
Dla Vangelis - Hymne(InnerSync Emotional Remix) - bo dzięki muzyce trance odkryłem nowe pokłady miłosnej duszy.
Ukochana stworzona z mgieł moich snów
Weź me dłonie rozżarzony węgiel
Padnijmy niczym wojacy na polu bitwy
Wśród błękitów rozjaśnionych miłością naszą
Muzyka jakby kosmiczna krąży wokół złaknionych serc
Niczym obłoki rozpadające się nad nami
Ty wiesz, że jestem elektronicznym romantykiem
Który stworzył ukochaną z mgieł swoich snów
Lecz nowy ranek ponownie powitam tylko ja.
Dla M.P.
Przyjacielu mej idylli z przeszłości!
Piaskownica zburzona trwa w ciepłym wspomnieniu
Gdzie rączkami dziecięcymi modelowaliśmy nasze fantazje
Tak daleko jakby w galaktyce na końcu wszechświata
Tak blisko jakby za ścianą domu mego
Nasze głosy łkają samotnie
Na pustkowiu nicości
Budowle naszych ja umierają martwe
Choć spragniona myśl szarga duszą spragnioną
Ma melancholia złośliwa nie napisze nigdy:
"Znów wznieśmy monument naszej przyjaźni ab ovo"
Linie kolejowe prowadzą do nieskończoności
Na pokładzie pociągu zostawiamy ślad po nas nikły
W kabinie maszynisty krąży dociekliwość losu
Parowozy gniją bezlitośnie na marginesach bocznic
Elektrowozy gniją bezlitośnie na trasach kolejowych
Puentę zostawiam na deser
Wielki czas konsumpcji oczekuję niczym naród żydowski zbawiciela.
Elektrodźwięki odkryły kurtynę duszy
Przylgnęły niby trwale do żywotu
Wieczór beztroski słucha syntezatorów
Na parkiecie wir przypadku
Poprzez ciemne chmury nocy
Ujrzałem punkty dalekich słońc
Niech elektromateria płynie swym promieniem
Poprzez ten zawiły wszechświat.
