Dla "When I'm With You" Tomasa Heredii
Przez jeziorko dostrzegłem kruszejącą błyskiem ciemność
Twa nadzieja błyszczy na tafli wody
Choć błądzę nad zastygłymi, starymi drzewcami
Twa nadzieja błyszczy na tafli wody
Błękit i zieleń idą do siebie jakby yin i yang
Choć woda zamknięta zimnem
Kochanków miłość goreje niczym pożar emocji
Front zmierzchu rozbija w pył dzień
Ściana nocy ukryje przed oczami kochanków Niebieskie Źródła
Niech oni w dym się przeobrażą
A powietrze poniesie po widnokrąg.
Dla "Anya" Simon'a O'Shine'a
Trance jest wyzwoleniem
Świętym deszczem na Atacamie
W eter płynie sentyment i szczęście
Trance nutami pisze historię momentów uniesień
Trance jest pędzlem, a my jesteśmy płótnem...
... z konkretnego materiału.
Mój niewolnik-umysł dryfuje w oleistym wszechoceanie
Nie oczyści mego ciała dobre słowo
Jak nawykła oczyszczać ciepła woda z mydłem
A ja uciekam z oleistego wszechoceanu
I ciało me zgrubione tłuszczem wulgaryzmów świata
Wpada w strumień gejzeru
Zrywający panicznie cnoty
Moje myśli spalone wrzącą wodą
Tak, gnije bólem spokój.
Wśród splątanych chorobami i namiętnościami dusz
Gniazdo uwiła sobie muzyka
Co wymazuje dobre
Co wymazuje złe
A pozostawia po sobie
Zeschnięty liść - melanż uczuć.
Dla "Lifting Leaves" Estivy
Oblekliśmy się mgłą
Niczym niewiasta z obrazu Blake'a
Bez przerażenia, z podnieceniem
Jedność rozumu i serca wesoło piruety czyni pod niebem świetlistych chmur
Nasza miłość pachnie esencją oświecenia
Prolog niszczący skrył się zrażony naszym miłosnym sukcesem
Epilog daleki i niepewny jakby Sauron po ostatniej bitwie na Ardzie
"Carpe diem!": woła wszechgłos.
Beznadzieja zrywa słabe oblicze
W błoto żrące wyrzuca psyche
Zemsta ogniem pali szczątki twardziela
Co walczył o wewnętrzny pokój
Beznadzieja zrywa słabe oblicze.
Dla "Coming Home" Armina van Buurena
Zmęczenie przysłało mnie do tego domu sprzed lat
W jego wnętrzu opustoszonym przez stęchłe powietrze
Zataczają orbity retrospekcje
Ach! Moja powłoka rozerwana żalem!
Młodość umyka co dnia na drugi kraniec świata
Dziś na polarnej pustyni ze śmiercią płaczliwie się godzą
Retrospekcje, co budzą paraliżującą tęsknotę
Retrospekcje, co do diabelskich czeluści wyrzucają stoicyzm.
