Zimny raj
Gdzie słońce nie gości
Jeno szare chmury i chłód
Atlantyk delikatnością obmywa brzegi
Islandio, najmłodsza córko Północy
Do ciebie aż tak bardzo tęskno
Choć widziałem cię jedynie w marzeniach
Bo jesteś zimnym rajem
Gdzie słońce nie gości
Lecz ciepło budujesz w uczuciu.
Opętany przez melancholię
W szaro-turkusowe niebo kieruję swoją refleksję
Kwitnie ona bezznaczeniem
Absurdem się uformowała
Odpłynęła ona już
A ja wciąż trwam.
Najbliżsi potrafią skrzywdzić
Obojętnością ducha, kiedy jesteś opętany przez wrażliwość
Słowem niewypowiedzianym, kiedy staczasz się ku swemu piekłu
Czynem nieuczynionym, kiedy całą duszą i ciałem chcesz uciec z martwego punktu
Uczuciami demonów, które zabijają cię na złość tobie
A ty myślisz, że to twoja wina.
I to jest właśnie magia trance'u. Magia poetyckiej muzyki bez słownej poezji, oczywiście z pewnymi wyjątkami :). Przypomina nam przeszłość, wyciąga z niej to wszystko, co było w niej dobre, ale co najsmutniejsze, te dobre rzeczy i wydarzenia już nie powrócą, a po nich pozostaną łzy i wspomnienia, które będą żyć wiecznie w naszych duszach, w naszych myślach. Lecz ta muzyka dodać można nam też sił i wzbić się ponad nostalgię, i pozwoli spojrzeć z optymizmem w przyszłość. Ale czy warto zdzierać z siebie melancholię, zdzierać z siebie tą niezwykłą nostalgię? To pytanie zdaje się pozostawać bez odpowiedzi, i każdy musi sam przed sobą na nie odpowiedzieć. I na koniec trzeba powiedzieć, że nie wszystkie trance'owe utwory budzą saudade, ale czy to ma znaczenie?
Na grzęzawisku wołam cię o pomoc
Ulecz mnie swą miłością
Gdyż tęskne cierpienie włada mym królestwem ducha.
Po raz drugi dla Mike Sanders - Amenbo(O.B.M. Notion Remix), a także dla "You May Love" Simon'a O'Shine'a feat. Eskova
Smak miłości niknie wśród ciemnego gąszczu pragnień
Jestem teraz na pustkowiu zimnym i opustoszałym przez łzy bólu i smutku
Jestem wśród mas, lekceważące egzystencjalną słabość
Które ślepo brną torem do przepaści, którą nawykliśmy nazywać śmiercią
Wtłoczyli nas do maszyny kolektywu
A ja się nie skryję w bunkrze
W niebie zwanym indywidualizmem.
Choć brodzę w pozornie czarnym
Nie zaniesiecie mnie do pozornie białego
Moja pasja moim sojusznikiem
Kłamcy rzeczywistości niech dalej na przekór peregrynują wśród masek
Które kryją szarą nicość
Niech dalej obalają mnie swoim systemem
A ja?
Sami dobrze wiecie...
