Dla „Sole Oriente” Vast Vision & Hindsight
Dryfuję bezwładnie wśród chmur śnieżnobiałych
Przekleństwo choroby z miłości wegetuje pośród trosk, które pięknie porzuciłem
Jasny dach świata niesie mnie ku obiecanemu mi ogniowi radości
Które ogrzeje zamrożoną mą krainę, gdzie dawniej śpiew wyrywał chwasty zwątpienia
Czy obietnica się spełni i w cud odmieni to, co kiedyś kochałem?
Dla "Ona wie" Universe
Czy minęła mnie na ulicy, na ruchliwej alei jak zjawa, co nieświadomie chce tego samego, co ja?
Czy podała mi w barze piwo, wzrokiem prosząc nieświadomie o to samo, co ja?
Czy rozmawiała ze mną i moimi przyjaciółmi, między słowami nieświadomie prosząc o to samo, co ja?
Czy tym, co są panami losu, magnatami zaświatów, chce poruszyć ich z kamienia sumienie, żądając rozpaczliwie tego samego, co ja?
Może cię już spotkałem, lecz coś oślepiło mnie i nie pozwoliło mnie cię zobaczyć
I tak wciąż jesteś tym aniołem, którego nigdy nie spotkałem.
Zimny, długi dzień przyszedł i zagościł w mym mieszkaniu
Ten żar dziś tak daleki, gorące serce schowane w chłodnej wilgoci podziemi
Żadnym górniczym szybem nie dotrzesz do żaru, jest zazdrośnie skryty przed naszymi oczami
Żyję czarną żółcią, rozlaną w wierszach, teraźniejszością bez przeszłości i przyszłości
Wiara jak ocean trwa, choć zmienia swe kształty
Rozum został sprzedany za garść beznadziejnych, miedzianych groszy mistralowi, co hula po kątach mych
"It's a pity": mówią ludzie z zachodnich wysp, a ja tymi samym słowami przyłączam się do nich
Czy szukać siebie teraz mam w gwiazdach, mgławicach, planetach nieodkrytych?
Oto grzmiąca armia - młodzi gniewni, rozżaleni, rozgoryczeni
Popchnięci przez karuzelę losu w partyzantkę, poezję, płaczące wściekłością elaboraty, modlitwę do nadziei zwanej lepszym, rozboje, co obracają niepozorny błogostan w apatię i wszystkie ubóstwo
Idą z głowami uparcie wbitymi w ziemię, z zapisanym w mózgu wersami o pożądaniu piękna miłości, lęku nienawiści i poszukiwaniu antidotum, który uleczy tak wielki weltschmerz
Depresja, alkohol i narkotyki to nowa era dekadentów, zwanymi młodymi gniewnymi, rozżalonymi, rozgoryczonymi
Gdzie jest niebo zwane spokojem?
Gdzie są ci, co są barwami, tworzącymi świętą miłość?
Dlaczego prawdziwy śmiech zmieniamy w pozory epikureizmu?
To my, innowiercy - ogłupieni, ale nie głupi
To my, współżyjący z naturą - bez polityki, bez gospodarki, bez społecznych symboli
Czy religijna koegzystencja będzie naszą strawą?
Dla tych, którym tęskno do podróży
Ponieść swe myśli - na kołach samochodu, na szynach kolejowych, w powietrzu na stalowych skrzydłach
Oczami duszy ujrzeć Rysy, Śnieżkę, Łysicę
Mazurskie jeziora bezszumnie trwające
Jurajskie skały wapienne wyrzeźbione przez miliony lat
Górę Św. Anny, gdzie kamieniołomy, wapiennik i amfiteatr
A potem ujrzeć je oczami ciała, wzmóc bicie radości, posmakować ujarzmianie ciekawości
Poprzez Śląsk, Małopolskę, Podlasie, Warmię i Pomorze
Kształtować swój światopogląd, nasycać się widokiem, co prze do papieru i płótna
Niszczyć nawracające jądro zwątpienia, pocieszać siebie stale naturą i architekturą
Dotykać maszyn parowych, cegieł i kamieni zamków, chłodu rzek, jezior i mórz, kory starodawnych drzew, co tworzyły święte gaje
I bez ustanku budować siebie, rozszerzać się o nowe horyzonty animy
Do końca, który na nas cierpliwie oczekuje.
Dla "Ethereal Rhapsody" Simon'a O'Shine'a i Sergey'a Nevone'a
Oglądam polski serial W.M. - on wzniósł moją nostalgię ponad Himalaje, ponad Olympus Mons
Siedzę odrętwiały w fotelu - wiem, że przyszłość stała się grozą niepewności
Jakże brak tej przeszłości, tych lat, co uciekły bezpowrotnie i pozostaną w mym ja roztrzaskanym przez brutalność życia
Ja pragnęło żyć, konsumować energię wszystkich żywiołów, zaspokajać głód wiedzy, zwiedzać relikty dziejów, które śpią w budowlach i przyrodzie
Za tymi latami, co uciekły bezpowrotnie, już nie biegnę, bo nie dogonię
Bo pozostaną w historii, i nikt ich już nie tknie, i nikt ich już nie ożywi.
