"Te słowa, niszczące troski, lecz niczego nie zmieniające"

Te formy, które wzajemnie się uzupełniają

"Kocham cię" - ono niweczy troski, lecz niczego nie zmienią

Choć tak bardzo cię pragnę, ciebie, której nigdy nie spotkałem, nie wyrzeknę się tego, co mnie tworzy

Choć możesz tysiącami metod formułować "kocham cię", nie wyrzeknę się tego, co tworzę, czego chcę, by zamienić swą dusze w banalną rutynę

Pokochaj moją wiarę, arytmię mojego rozumu, raka, co wyżera we mnie tą nieokreśloną normalność - to ja pokocham ciebie

Tchnienie mego ciała płynie ze spacerów wśród betonowego lasu bez barokowego patosu - może ty będziesz nim

Lecz umiłowanie ciebie pozostanie może w okowach nicości, a co ma dalej trwać, będzie trwało dalej.

"Ta, która jest mną"

Rozdarty miałkością i bylejakością duszy świata

Dotykam w nocny czas konstelacji gwiazd, w których jest Ona

Zakryta ciemnym całunem w Wielkim Wozie, Cefeuszu, a może Perseuszu

Wiara gaśnie, gdy przebudzenie porankiem przychodzi i otwiera me oczy zmęczone

Wiara goreje, gdy wieczorem z dworca odjeżdżam pociągiem ku korytarzowi snów

Czy śmierć mnie samego odprowadzi do lasów, na łąki, do ogrodów, do lśniących diamentami i złotem miast, sadów przepełnionymi egzotycznymi owocami, gdzie spotkam Ją?

Ależ pragnę odnaleźć Ją tutaj, gdzie ból mieszamy z euforią

Choć pogodziłem się, że pierwsza droga może prowadzić przez pustkowia.

"Obietnica"

Dla „Sole Oriente” Vast Vision & Hindsight

Dryfuję bezwładnie wśród chmur śnieżnobiałych

 Przekleństwo choroby z miłości wegetuje pośród trosk, które pięknie porzuciłem

 Jasny dach świata niesie mnie ku obiecanemu mi ogniowi radości

 Które ogrzeje zamrożoną mą krainę, gdzie dawniej śpiew wyrywał chwasty zwątpienia

 Czy obietnica się spełni i w cud odmieni to, co kiedyś kochałem?

"Dla tej, której nigdy nie spotkałem V"

Dla "Ona wie" Universe

Czy minęła mnie na ulicy, na ruchliwej alei jak zjawa, co nieświadomie chce tego samego, co ja?

Czy podała mi w barze piwo, wzrokiem prosząc nieświadomie o to samo, co ja?

Czy rozmawiała ze mną i moimi przyjaciółmi, między słowami nieświadomie prosząc o to samo, co ja?

Czy tym, co są panami losu, magnatami zaświatów, chce poruszyć ich z kamienia sumienie, żądając rozpaczliwie tego samego, co ja?

Może cię już spotkałem, lecz coś oślepiło mnie i nie pozwoliło mnie cię zobaczyć

I tak wciąż jesteś tym aniołem, którego nigdy nie spotkałem.

"Ten żar dziś tak daleki"

Zimny, długi dzień przyszedł i zagościł w mym mieszkaniu

Ten żar dziś tak daleki, gorące serce schowane w chłodnej wilgoci podziemi

Żadnym górniczym szybem nie dotrzesz do żaru, jest zazdrośnie skryty przed naszymi oczami

Żyję czarną żółcią, rozlaną w wierszach, teraźniejszością bez przeszłości i przyszłości

Wiara jak ocean trwa, choć zmienia swe kształty

Rozum został sprzedany za garść beznadziejnych, miedzianych groszy mistralowi, co hula po kątach mych

"It's a pity": mówią ludzie z zachodnich wysp, a ja tymi samym słowami przyłączam się do nich

Czy szukać siebie teraz mam w gwiazdach, mgławicach, planetach nieodkrytych?

"Młodzi gniewni, rozżaleni, rozgoryczeni"

Oto grzmiąca armia - młodzi gniewni, rozżaleni, rozgoryczeni

Popchnięci przez karuzelę losu w partyzantkę, poezję, płaczące wściekłością elaboraty, modlitwę do nadziei zwanej lepszym, rozboje, co obracają niepozorny błogostan w apatię i wszystkie ubóstwo

Idą z głowami uparcie wbitymi w ziemię, z zapisanym w mózgu wersami o pożądaniu piękna miłości, lęku nienawiści i poszukiwaniu antidotum, który uleczy tak wielki weltschmerz

Depresja, alkohol i narkotyki to nowa era dekadentów, zwanymi młodymi gniewnymi, rozżalonymi, rozgoryczonymi

Gdzie jest niebo zwane spokojem?

Gdzie są ci, co są barwami, tworzącymi świętą miłość?

Dlaczego prawdziwy śmiech zmieniamy w pozory epikureizmu?

"Ogłupieni, ale nie głupi(wiara, którą czczę)

To my, innowiercy - ogłupieni, ale nie głupi

To my, współżyjący z naturą - bez polityki, bez gospodarki, bez społecznych symboli

Czy religijna koegzystencja będzie naszą strawą?