"Na bałtyckich traktach"

Z rannych mgieł mlecznobiałych wyłaniają się z wolna dębowe posągi

Z rannych mgieł mlecznobiałych oczyszcza się grodziszcze uświęcone

Patrimps, Perkun i Pergrubrius - ich moce tańczą nad nami pełne energii kosmosu

Vejopatis, Milda i Medeine - ich ziemscy przedstawiciele niosą wszechożywienie

Wokół dąbrowy, świerczyny i sosnobory delikatnie snują opowieści boże i mityczne

Dąbrów, świerczyn i sosnoborów bagna i runa leśne, gdzie Saule przebija się przez kwiaty gałęzi oraz igiełki, pozdrawiają nas, choć widzą to jedynie ludzie o ostrych zmysłach

Odchodzę już na południe, do słowiańskich stron, to samo ujrzę, lecz opowiadać o tym będą już inne siły.

"Uroczysko"

Uroczysko schowane cicho w wąwozie, gdzie wodne biegi mieszają się z obumarłymi liśćmi jesiennymi i wiosenną aurą

Czuję w nim oddechy lat, gdzie kiedyś drewniana kącina przypominała praprzodkom o zaskakującej sile natury

W uroczysku żywioły i garści czasu kącinę zabrały, teraz cicho stróżuje tu wiatr

Wiatr, który zsyła na nas tajemnicę, od której uciec nie chcemy

Czuję uroczysko w krwiobiegu mnie oplatającym, które zsyła na nas tajemnicę, przebudzające upór, by poznać ją

Lecz czy odkrycie tajemnicy ma większą wartość, czy nie zyskamy, kiedy będzie wegetować sama sobie?

P.S. Wiersz z ok. 29-ego marca, kompletnie zapomniałem, że miał on zostać opublikowany, zatem teraz to czynię, lepiej późno niż wcale ;-).

"Ponad podzielonymi umysłami"

Wolność, niezależność i ja ponad podzielonymi umysłami podarowanymi innym osobom

Myśl spragniona zrozumienia dążąca do akceptacji przez was, myśl, która chce się wydostać z gąszczu niepewności

Wsłuchany w dźwięki muzyki, wczytany w litery książek, artykułów i blogowpisów, uciekam, by ran swych nie jątrzyć

Jaki nastanie mój epilog, gdzie kończy się mój prolog, gdzie żal, co jest mym napędem, stanie się nareszcie suchy, bez soków go odżywiających

Czas czyśćca już jest obok mnie, cichy, lecz mnie rozstrajający

Ja ponad podzielonymi umysłami, sam, na zawsze sam, bez luster.

"Bałtyckie uroczysko"

Dla "Never Forget" Abstract Vision & Elite Electronic

Gdzieś pośród wzgórz morenowych między Północą a Wschodem, co pamiętają pradzieje starsze niż my

Spokojnie się wznoszą w lasach święte gaje, a dumnie ich bałtyckie bogi

Święte wody, drzewa, głazy, zwierzęta i słońce łączą się w twierdzę dla bóstw

Ziemie pruskie, żmudzkie, łatgalskie i jaćwińskie, ich lasy, kurhany i wodne miejsca, to znak czasu, który przeminął po przyjściu Jerozolimy, Nazaretu i Betlejem

Widzę was w puszczach, tak małych, jak i wielkich, tak samo jak świętowitową ósemkę oczu i czwórkę ust oraz perunowy, dodający sił wrzask, grzmotem się manifestujący

Widzę was, choć tylko mojemu zubożałemu spojrzeniu to dane

Zobaczysz to też - bądź mi bratem, bądź mi siostrą

Bałtyckie uroczysko, opuszczone, tak bardzo zapomniane, pogrążone w osłupieniu-smuteczku

Lecz są serca, gdzie ono trwa - trwa, jakby ręką adamantium dotknięte.

"W poszukiwaniu prawdziwego szczęścia"

To, czego usilnie szukam

W historii, filozofii, księgach religijnych, w każdej z dyscyplin nauki

To ja, który nie ma ukształtowanej formy z gorzkich łez, które na darmo wylałem

Spoglądam na symbole ludzi – to nie ja, który ciągle szuka siebie bezowocnie jak igłę w stogu siana

To nie ja, który już wie, że miłość nie jest ostatecznym spełnieniem

To nie ja, który poszukuje prawdziwego szczęścia, nie wiedzący, czym ono jest.

"Trzy kochanki"

Dla "Jestem obok ciebie" Universe

Kochanki - zwana Wiedzą, zwana Poezją i zwana Muzyką

Wy wyrywacie mnie z padołu, gdzie każdy miażdży każdego

Wy spostrzegacie bez słów, że uciekam do was i przyjmujecie mnie tak jak syna marnotrawnego

Gdyż okrucieństwo w prawdzie przygniata mnie, żyję jako poligamista tylko dla Wiedzy, Poezji i Muzyki.

"Niewidzialne męczeństwo"

Dla "As It Fades" VNV Nation

My, istoty, zamarli w samotności pośród nieporozumień ludzi

Pozostawiamy swe sprawy swemu nieprzewidywalnemu biegowi

Nasza mądrość i inteligencja pozostająca w ciemnej matni strachu - nie spojrzy czułym okiem na nas zwykła kobieta ni mężczyzna

Fides et ratio - to eksploracja sensu bytu, niedoceniana przez zwykłych

Powierzamy siebie wierze i rozumowi, by były jak nawie, nie wiedząc, czy istnieją w nas, w rodzaju ludzkim

Blakną przygnębiająco nasze twarze, które widzą i czują więcej niż zwykli, bo tak bardzo tęsknimy

Za spełnieniem, za życzliwością ku nam, za zburzeniem labiryntu, w którym zawsze błądzimy