Księgami i refleksjami umysł poszerzasz ponoćprawdnie
Lecz czym są te cząsteczki prawdy, które prowadzą do perfekcji poza ograniczeniami?
Czy krokami wolnymi, czy biegiem dotrzemy do perfekcji poza ograniczeniami?
Czy księgi i refleksje to perfekcja poza ograniczeniami, czy droga wybrukowana nimi prowadzi do perfekcji poza ograniczeniami?
P.S. Wiersz napisany 02.08.2016.
Świecie, biblijna marności nad marnością, która wszystko jest marnością
Poza nawiasem, gdzie egzystuję, piszę ten wiersz, kiedy ja obracam się w zimną, lodową rzeźbę
Świecie, mnie nie cenisz, zatem jaką ja mogę ci obliczyć cenę?
Świecie, bojaźń trząsa mną i moja krew, co daje siły, uchodzi i wsiąka w ziemię, bo już jest zmęczona twoją obecnością
Lecz do żył napływa muzyka, wiedza i wiara, więc rozkosznie uciekam przed twoimi wadami i przywarami, Świecie, gdyż to mój jedyny kierunek
Tak niewiele sensu w mym sensie, choć życia nie brakuje w mym życiu
Świecie, kiedyś przestaniemy być jednym
Wiedz, że po rozstaniu z tobą są rzeczy leczące, które tu są nierealną imaginacją, a tam są prawdziwe jak u ciebie niezmierzone pola cierpienia.
Dla Giuseppe Ottaviani feat. Faith – Angel(Club Mix)
Jakichż wyzbyłem się iluzji, mamiących me serce
A zagubienie wciąż trwa, żyjąc w zakamarkach duszy
Nie kochając już tego świata, jestem orędownikiem wiary
O wiaro, ta, która wlewasz w serca na nowo sens egzystencji
Już nie szukam mej oblubienicy, już odsłonięto przede mną prawdę
Tam, gdzie skończę swą podróż – to cel mojej wiary
Czymże jest 70 lat kroczenia pośród pustych domostw przy wieczności, gdzie już nigdy nie będę sam?
Wiara wyzwala ciebie
Wiara zniewala ciebie
Gdy swą wolę powierzasz boskim regułom, czy sięgniesz wzrokiem poza światło prowadzące ciebie po obiecaną rozkosz, gdzie nie istnieje czasoprzestrzeń?
Czy chcesz przenikać tą obiecaną rozkosz, która nie wiesz, czy nie jest fałszywa?
Sięgnąłeś ponad naukę, w romantycznej wierze i intuicji pulsuje twoja oraz moja jaźń
Oby obiecana rozkosz spotkała ciebie, spotkała mnie
Bo wiem, że tutaj twe tory i me błądzą w ciemnych tunelach, nie znając tych błogich stanów euforycznych na granicy z morią
Oby obiecana rozkosz otworzyła przed nami drzwi do tego, czym jest naprawdę moja i twoja wolność.
Natchnieni walczącymi ze sobą ideami
Zawarli cały swój świat w swych hymnach poruszających ludzkie serca
Wyznawcy zielonej flagi, wyznawcy czarnych i czerwonych flag, rzecznicy religii barwnych flag wyznaczających narodowe kursy
Każdy z bojowników wysyła swoimi falami mózgowymi przesłanie - że nadszedł czas końca starej drogi, że przyszedł początek nowej drogi, że wyzwolenie nie jest tylko tam, ale i tu
Lecz idea zawsze wyląduje w błocie, zniweczona przez żądzę władzy, przez pragnienie wielbienia mamony, przez podstępne nowe znaczenie - to moje przesłanie.
Kamienny ołtarz pośród niezbadanych ostępów leśnych
Gdzie modły nasze wzlatują gdzieś wysoko, a nikt nie wie gdzie
Ogień naszych żywotów płonie na kamiennym ołtarzu - prawdziwą ofiarę stanowimy my
Choć darujemy naszym władcom życia, lasów, wojny i płodności chleb, wodę i kaszę - prawdziwą ofiarę stanowimy my
Niech kamienny ołtarz pamięta lata, kiedy świetlisty księżyc był bogiem, a leśna polana boginią
Ja będę pamiętał, że te leśne ostępy to moi bracia.
P.S. Wiersz napisany 18.06.2016
Gdy głowę swą wznoszę w górę, w te chmury, co krążą nad nami, a które nic nie chcą powiedzieć
Czuję wiarę - mury losu się kruszą, widzę poprzez duszę dobre dni
Dobre dni możesz mi dać, o Stwórco tutaj pośród nieprzewidywalnego tumultu ludzkiego
Lecz dobre dni możesz mi dać też w miejscu wielbiącym Ciebie, do którego każdy pójdzie, co niesie w swym sercu choć iskierkę nadziei, przeobrażone w dobro, miłość i optymizm ducha
Gdy głowę swą wznoszę w górę, już wiem, że choćby zło zawładnęło mym przemijającym życiem, spotka się potem z beznadzieją błagającą o litość, która sama się zniszczy
Zawsze wierny, wierny sobie, Tobie, o Święty Panie, i ponadzmysłowemu światu, który toruje mą ścieżkę ku wyspie ponad wszelkim pięknem, pośród złowrogich, nienawistnych rąk, ponad moją dzisiejszą marnością.
