Po raz drugi dla "Someone Like You" Ram & Susana
Cenniejsza od złota, dumniejsza od diamentu, pyszniejsza od błękitu czystego nieba
To ty, zakazany owocu Edenu, gdzie grzechem jest cię zerwać i zjeść
Po to jesteś, by cię ugłaskać i zostawić na gałązce
Lecz nie istniejesz, zakazany owocu Edenu
A ja znów, prowadząc ze sobą samym konwersację, mówię, że istniejesz
A zakazany owoc Edenu to ciepły dreszcz, który być może nigdy nie przebiegnie przez moje ciało.
Dwa życia zarejestrowane w mym notatniku, gdzie są notatki o mnie
Z jednym idę teraz, z drugim pójdę kiedyś
W jednym o zgryzotę i drażliwość przyprawia nieznany sterujący nami, w drugim go poznamy
Zużytą drobnostką nam się staną wcześniejsze przywary i przygody bynajmniej nie bajkowe
„Hymn o moich marzeniach”, „W Nawii, w Wyraju”, „Tam, gdzie skończę swą podróż” - oto klucz do drugiego życia, który dasz mi ty, nieznany sterujący nami.
Dla "Arena" VNV Nation
Odejść do ciebie, do Utopii, na Zenn-La – na zawsze już, dlaczego to wyznacza me pragnienie?
Dlaczego zawrzeć chcę przymierze ze śmiercią – po to, by już nie czuć drętwiejącego bólu, który skacze po mej duszy?
Dlaczego czarne godziny przebiegają przede mną i pozostawiają swój ślad?
Me ciało wyzbyte napędzającego go powietrza, ono wyjaśnia, dlaczego ze śmiercią mi do twarzy.
Czas idzie do przodu - nie ogląda się za siebie, nie staje w miejscu, zmienia wszelką materię
Ile czasu jest mi jeszcze przypisane?
Wyrzekając się dobrowolnego wejścia w przykrytą mrokiem otchłań, trwam niepewnie w nadziei
Czasie, nie przypisuj mi zbyt wiele siebie, chcę się już teraz spotkać z tym, czego oko nie widziało i ucho nie słyszało
Ale tylko wtedy, gdy ty się skończysz.
Po raz drugi dla "Teleconnect part II" VNV Nation
Krwawe rany otworzyły się w mym ciele, walcząc na bitewnym polu – po raz ostatni
Lecz się nie boję, w głębi mych oczu, w uśmiechu mych ust nie ujrzysz lęku przed piekielnym ogniem
Nie boję się, gdyż za chwil parę wyruszę do bezprzestrzennego raju bez zegarów i bez kalendarzy
To już najwyższy czas, wynagrodzić złe sny wrażliwości, wynagrodzić niezrozumienie i smutne dni, zdające się wiecznością
Nie wiem, czy piasek przykryje mnie i zje kości, nie wiem, czy stanę się popiołem w urnie
Wiem, że gdy w drogę ostatnią wyruszę, całe zło palące mnie ucieknie i nie odnajdzie powrotu
Bym cieszył się, że wynagrodzono złe sny wrażliwości, wynagrodzono niezrozumienie i smutne dni, zdające się wiecznością.
Znaleźć się w machinie czasu jak u Wells'a, cofnąć się o lata, niemalże eony
Kiedy wrażliwość nie była pod butem pogardy, a rozum torował drogi, którymi chodzono, by płomień nadziei w ludzkich sercach wzniecał się w kolorach tęczy
To XXI wiek - nikt nie chce dać budulca, by wznosić poetyckie wieże, sięgające nieba, aby przekazać formę, w której jest godziwa treść
A kiedy inżynierowie pióra wznoszą je, one się nie wahając, zawalają i zamieniają się w bałagan gruzu
XXI wiek jakby las po kwaśnych deszczach, które strawiły bezpowrotnie drzewa, gdzie rosła i przemawiała poezja
Zawodząco śpiewam, a wokół mnie tylko głusza, płaczę, a wokół mnie tylko obojętności kręgi
Nie tego chciałem – więzienia, gdzie wolność to iluzja
Nie tego chciałem – być może szczęście nadejdzie, kiedy ostatni oddech ze mnie wypłynie i bezszelestnie się rozwieje.
Księgami i refleksjami umysł poszerzasz ponoćprawdnie
Lecz czym są te cząsteczki prawdy, które prowadzą do perfekcji poza ograniczeniami?
Czy krokami wolnymi, czy biegiem dotrzemy do perfekcji poza ograniczeniami?
Czy księgi i refleksje to perfekcja poza ograniczeniami, czy droga wybrukowana nimi prowadzi do perfekcji poza ograniczeniami?
P.S. Wiersz napisany 02.08.2016.
