"Moja wieczność II"

Dla „Who Wants To Live Forever” Queen oraz „Forever Young” Alphaville

Ile rzeczy pięknych, lecz ukrytych na tej Ziemi jest, że wiecznie chcą tu żyć?

Widziałem łzy, ujrzałem ból, zobaczyłem już wszędzie nawałnicę rozpaczy – to nie jest moja wieczność

Lecz Ziemia trwać nie będzie aż na krawędź czasu, Słońce, gwiazdy, galaktyki i mgławice znikną bezpowrotnie, nie pozostawiwszy nawet swych fundamentów, choć już tego nie doczekamy

Raj, gdzie przezwyciężę śmierć, wymażę bolesne choroby duszy i ciała – to jest moja wieczność, tam kiedyś będę mieszkał.

"Gdzieś pomiędzy światami(milcząca rozpacz)"

Gdzieś pomiędzy światami z Ziemi Obiecanej i Półwyspu Arabskiego zawieszony w milczącej rozpaczy człowiek

Nie ma dla niego dróg – tej pierwszej, tej drugiej i tej trzeciej

Chwalić chce Go, lecz furia chadzającymi tymi drogami chce zniszczyć jego pytania o świat niczym Winston'a Smith'a z Oceanii

Gdzież jego miejsce? Gdzież oddać cześć Jemu?

Pragnie zasad, lecz nie dosięga ich w zawieszeniu, w zawieszeniu dryfuje bezcelowo jakby astronauta w kosmosie

Jego stopy stoją na Ziemi Obiecanej i Półwyspie Arabskim, lecz jego stopy nie dotykają niczego

A on dalej zawieszony w milczącej rozpaczy, gdyż nie może złączyć tych trzech dróg – bo się boi Jego, bo boi się innych, tych, co chadzają tymi trzema drogami

Łza perli się na jego policzku, i ona mówi o jego milczącej rozpaczy, która wciąż jest na niego łakoma.

"Ta minuta, ta godzina, ten dzień"

Dla Somna & Kimberly Hale – Sunshine(OBM Notion Remix)

Tam w oddali, którą widzę ja, a której nie widzisz ty

Jest miłość, która wyleczy rany moje, te moje rany niezagojone

W tej minucie, w tej godzinie, w tym dniu dostrzegłem miłość o miliony lat świetlnych stąd

Więc kiedyś usłyszę te słowa prawdziwe, nie w grze wideo, nie w anime, nie przeczytam tego w opowiadaniu, co fantazji ogromnej jest sprawką

A słowa te w trans wprawiają, nie narkotyczny, nie alkoholowy

A słowa te, choć w sobie mogą mieć fałszywą prawdę, to dodają skrzydeł, rajską, niewidoczną dla innych więź umacniają

Te słowa wypisane na koronach kochanków, magiczne, nadnaturalne, poza liczbami i definicjami

„Kocham cię”: stracone w nich wszystkie przymioty piekła.

"Upiór"

Widzę to słabnącymi oczyma, słyszę to osłabionymi uszami

Gdzież ta droga życia, co sensu innym ludziom nadaje, czyni ich żywoty tak ważnymi?

Gdzież ta droga – wokół mnie kraina cieni niby Szeol, a ja w niej topiony w jednym z wielu cieni

Za czym tęsknią me kruche kawałki duszy?

Co jątrzy me rany – człowiek, a może demon?

Tak słowa bardzo nie mogą dać znaku, co dzieje się w mym niezrozumiałym dla mnie umyśle

Za czym tęsknią me kruche kawałki duszy, dlaczego świat ból sypie we mnie, w me ciało sparaliżowane od tęsknoty?

Czy me kruche kawałki duszy odrętwiałe od tęsknoty znajdą drogę, która wyprowadzi mnie z tego limbusa, z tej krainy cieni w nicości już dawno straconej, na wytracenie wieczne skazana?

"Wygrana i przegrana"

Tęskni me ciało za jednością z Absolutem

Tęskni dusza ma boląca, me serce przeraźliwie zwichrowane

Coś bezimiennego trzyma mnie tak mocno tutaj, nie pozwoli z lekkością liścia pofrunąć do Absolutu

Absolucie, jestem między życiem a śmiercią – życie mnie w ognie piekielne rzuca, a śmierć odtrąca

Wiedzcie, że wygrałem życie i przegrałem śmierć, lecz cały czas mętne wody mi się ukazują, w mgle nieustającej bez poczucia czasu zagubiony – a więc może przegrałem życie i wygrałem śmierć?

"Kraniec upragniony"

Już dojechać chcę do ostatniej stacji, gdzie może za nią marna próżnia bez końców

Pożegnania piwna gorycz tańczy we mnie, bo stacje takie same, odległość między nimi taka sama

Niech ktoś mi pomoże dojechać do ostatniej stacji, bo me wypełnione niesmakiem myśli kraniec mi wieszczą, lecz dokonać tego nie potrafię

Jak pożegnam się z wami, tego wiersza słowa zagrają w waszych umysłach, lecz mi tego nie powiecie

Gdyż będę tak daleko, że najpotężniejszy z najpotężniejszych głosów heroldów już do mnie nie dojdzie... I zginie ten głos bez śladu...

„La belle epoque(wszelkiej bojaźni szlaki krążą we mnie)”

Wiersz inspirowany psalmem nr 42 „Tęsknota za Bogiem i świątynią wyrażoną prośbą o powrót do niej” oraz psalmem nr 130 „Z otchłani grzechu ku Bożemu miłosierdziu”, pochodzącymi z biblijnej Księgi Psalmów

Świt się pojawia za oknem, a sen umyka w objęcia zapomnienia

Świt się pojawia za oknem, i nowy dzień wlewa we mnie rozrzewnienie

Kiedyś, jak i dziś, słowo o perfekcji nas nie staje się ciałem

Z nowym dniem nastaje takie samo, nowe rozrzewnienie

Rozrzewnienie to jest betonowym murem dzielącym mnie od ludzi

Kiedyś odnalazłem swoją nadzieję pośród tłumu, dziś tłum mnie przeraża

Kiedyś z kimś, dziś dom dzielę z samotnością

Kiedyś zwalczający troski, dziś wszelkiej bojaźni szlaki krążą we mnie

Mógłbym zaufać boskim siłom, lecz nie wiem, czego ode mnie chcą

Mnie, niepogodzonego z rzeczywistością, zabierzcie stąd, boskie siły

Być może ateizm i bezduchowość to kwintesencja prawdy, lecz i tak będzie lepiej, jak zabierzecie mnie stąd

Mnie, rozdartego między towarzyszami życia a samotnością, zabierzcie stąd, jeśli tak będzie lepiej.