"Męczennicy"

Ich ciało i ich dusza zmierzają do ideowego spełnienia

Kiedyś się dowiedzą, czy los rzuci duszę w inne ciało, czy raj ktoś na górze im zgotuje, czy piekło istnieje i gdzie jego granice

Nie walczą za religijną świętość, ich świętością doktryna wyzbyta z kajdan religii, z okowów świętych wiar chrześcijańskich, buddyjskich i hinduskich

Gdy słońce gaśnie co dzień na zachodzie, gdy sen obejmuje mnie o zmierzchu, ich duch docieka: "co mnie oczekuje na drugim brzegu, czy tam ciemność apodyktyczną swą władzę sprawuje, czy wzlecę w rajskie krainy czy upadnę w ogień piekielny?"

To były myśli, które są i będą, i nigdzie nikt od nich nie ucieknie

One zagrały w PKK i DSE, one zagrały u nacjonalistów i u komunistów, u anarchistów i u rojalistów

Pożegnają nas męczennicy, ich ciała bez dusz poniosą ich kultu obrońcy

Pożegnają nas męczennicy, a my nie wiemy, gdzie ich dusze powędrowały, co los ukazał im u wrót śmierci.

"Odezwas do nas, odezwa do siebie samego"

Prędzej cierpki smak słów i czynów cynicznych istot stanie się wyrazem artystycznej słodyczy niż gorycz naszych dusz uwięzionych w diabelskich lochach dotrze do mas

I przeobrazi ich w anioły, i dostrzegą dzieci, które są niewypowiedzianym darem

I ty, aktorze, twe ruchy na teatralnej scenie nie staną złotą krainą

I ty, poeto, twoje poematy i niejasne refleksje nie znajdą diamentowej drogi

I ty, malarzu, twe zaklęcia na płótnie, widoczne w surrealizmie, impresjonizmie i pop-arcie, nie urosną w pomnik sławę ci dający, na cokole utwierdzą polityka lub wojskowego

I ty, rzeźbiarzu, twa pieta nie eksploduje w innych cichym lamentem zapatrzonym w piękno i smutek, piękno i radość, piękno i melancholijne loty

A my musimy żyć, my musimy tworzyć, my musimy walczyć o chwałę naszych dzieł, my musimy... My tylko wciąż musimy...

"Monodram, czyli psalm"

Ciebie, Stworzycielu, zakryty nieskończonością imion, szukam zawzięcie

Za tobą dusza zniewolona tęsknotą łka, me ciało płacze, choć oczy suche

Czy twe ślady nie zanikną w mrocznym lesie otaczającym mnie?

Wiem, że jesteś ze mną

Wiem, spotykasz mnie, choć cię nie widzę

Me lęki starasz się kruszyć, choć łatwiej ci piekło w niebo obrócić

Czekam dnia, gdy będę twego Zgromadzenia towarzyszem

Raj to cel, do którego prowadzą samotne ścieżki

Ta samotna ścieżka to zmaganie się z upartym losem

Twe ramię wspierające mnie czuję, choć tylko duchem prześcigającym me zmysły jesteś

Teraz jest noc, lecz za dnia przyjdzie twe Zgromadzenie

I zabierzesz mnie szczęśliwego gdzieś poza nas.

"Ta, która jest mną III"

Dla "Tajnej siły" InVoxa

Ukryte me miłości pragnienie w grobowcach czasu – tam oczekuje ono na zmartwychwstanie

Krew cały czas napędza, moją wszechmyśl obudza, lecz ona nie daje mi życia

Życie to miłości niezbadane ścieżki, miłości księga niezapisana i dla mnie zamknięta na klucz, którego nie mogę odnaleźć

Miłość – małe słowo wielkie, sześcioliterowy ciąg nieskończony i nieograniczony

Ona nazywa się Miłość, lecz nie znam jeszcze jej imienia – ta, która jest mną.

"Elojowie"

W tak dalekich czasach, nieogarnionej dla nas przyszłości, która pożarła symbolikę poprzednich czasów

Mieszka rasa, która bytuje w raju, lecz bezlitosne, żarłoczne piekło je atakuje

Widać tylko lasy, gdzie rosną owoce mistyczne, widać tylko rzeki, które zapomniały o hydroelektrowniach, widać tylko Księżyc, który zapomniał już o wiecznych stopach Amerykanów

Do tego wieku elojskiego me ciało nie dotrwa, mój umysł zostanie rozwiany przez wicher historii i na zawsze zapomniany, me dzieła zapadną się pod ziemię, a nawet tam ich nie znajdziecie

Lecz elojski wiek może nadejdzie jutro – za sto, dwieście, trzysta lat

Może latopisy futurystyczne przyozdobią elojski wiek w technoutopię

Lecz elojski wiek może przeminie ze Wszechświatem, i słowa nigdy nie staną się czynami.

"Idealny przegryw"

Jaśniejący mój umysł toruje drogę ku prawdzie, ku wiedzy prawdzie

Lecz jasność obraca się w szary marazm, w zagubienie się przebrała

Bo pierwsze miejsce już nie dla mnie, w słownej walce na ringu z innymi obija mnie cudza wygrana

I zagubienie nie ucieka, i przybite mi miejsce dalsze w klasyfikacji generalnej.

"Kiedy młodość staje się starością"

Dla "These Are The Days of Our Lives" Queen'a

Młodości, zanikasz we mnie, już rozpływa się przezroczyście twa droga

Raz wyłożona raniącymi me stopy cierniami, raz przyozdobione wszystkimi barwami róż i lecząca stopy moje

Lecz wciąż ona jeszcze jest lżejsza, niczym dukt leśny w dębowym morzu drzew, teraz zakrywana zimnookrutnym betonem

Młodości, jeszcze majaczy przede mną twój monument, lecz gdy cię wyburzą, czy nie umrę za życia?