"Ogłupieni, ale nie głupi(wiara, którą czczę)

To my, innowiercy - ogłupieni, ale nie głupi

To my, współżyjący z naturą - bez polityki, bez gospodarki, bez społecznych symboli

Czy religijna koegzystencja będzie naszą strawą?

"Voyager"

Dla tych, którym tęskno do podróży

Ponieść swe myśli - na kołach samochodu, na szynach kolejowych, w powietrzu na stalowych skrzydłach

Oczami duszy ujrzeć Rysy, Śnieżkę, Łysicę

Mazurskie jeziora bezszumnie trwające

Jurajskie skały wapienne wyrzeźbione przez miliony lat

Górę Św. Anny, gdzie kamieniołomy, wapiennik i amfiteatr

A potem ujrzeć je oczami ciała, wzmóc bicie radości, posmakować ujarzmianie ciekawości

Poprzez Śląsk, Małopolskę, Podlasie, Warmię i Pomorze

Kształtować swój światopogląd, nasycać się widokiem, co prze do papieru i płótna

Niszczyć nawracające jądro zwątpienia, pocieszać siebie stale naturą i architekturą

Dotykać maszyn parowych, cegieł i kamieni zamków, chłodu rzek, jezior i mórz, kory starodawnych drzew, co tworzyły święte gaje

I bez ustanku budować siebie, rozszerzać się o nowe horyzonty animy

Do końca, który na nas cierpliwie oczekuje.

"Za tymi latami, co uciekły bezpowrotnie"

Dla "Ethereal Rhapsody" Simon'a O'Shine'a i Sergey'a Nevone'a

Oglądam polski serial W.M.  - on wzniósł moją nostalgię ponad Himalaje, ponad Olympus Mons

Siedzę odrętwiały w fotelu - wiem, że przyszłość stała się grozą niepewności

Jakże brak tej przeszłości, tych lat, co uciekły bezpowrotnie i pozostaną w mym ja roztrzaskanym przez brutalność życia

Ja pragnęło żyć, konsumować energię wszystkich żywiołów, zaspokajać głód wiedzy, zwiedzać relikty dziejów, które śpią w budowlach i przyrodzie

Za tymi latami, co uciekły bezpowrotnie, już nie biegnę, bo nie dogonię

Bo pozostaną w historii, i nikt ich już nie tknie, i nikt ich już nie ożywi.

"Ambient"

Podróż zmysłów zaczęła się

Wzrokiem sięgam tam, gdzie sięgnąć nie mogę

Słuchem słyszę to, czego usłyszeć nie mogę

Smakiem czuję cierpką słodycz, psychodeliczną sieć

Co wciąga w sensualny harmider

Dotykiem oglądam otoczenie - sensory wkraczają w ostateczny etap

I koniec ambientu - a w czaszce gra dalej muzyczne LSD, lecz znika wyobraźnia

Kosmos uciekł, wizje rozpłynęły się - znów nastały nudności, co wirują zawsze tak samo aż do furii.

"Mądrość i miłość"

Co mi po mądrości, jak nie mam miłości?

Życiem bijące ciało to teraz martwe, słabe kości.

"Ten świat, tamten świat"

Dla tych wszystkich, o myślą o przyszłości

Czarna żółć jak podagra gryzie me myśli

I tęsknie do tych dalekich konstelacji, ciał niebieskich oblanych ciemną tonią tajemnicy

Nie dojrzysz ich gołym okiem, teleskopem

Kiedy ludzka stopa dotknie drugiej Ziemi - nie wiesz ty, nie wiem ja

Tam woda i powietrze też wyznacza rytm życia, taki sam, a tak odmienny

Jesteśmy tu - świat jest piękny, a taki brzydki

Jesteś tam - niech tamten świat będzie jak dla Słowian Wyraj

Jesteśmy tu znów - panta rhei, życie takie samo, a jednak inne po tych przebytych latach świetlnych

Przeszłość nie wróci, na zawsze pozostanie poza Wszechświatem.

"Trance is for the dreamers"

Przebudzenie marzeń - to mój los

Śnię na jawie - jestem w Niebie, tu, na Ziemi

Śnię na jawie - ona mym przewodnikiem

Co wskazuje swym palcem na Niebo, tu, na Ziemi

Trance jest dla marzycieli

Dla nas, burzących nią osnowę zwykłych spraw.