"Monodram, czyli psalm"

Ciebie, Stworzycielu, zakryty nieskończonością imion, szukam zawzięcie

Za tobą dusza zniewolona tęsknotą łka, me ciało płacze, choć oczy suche

Czy twe ślady nie zanikną w mrocznym lesie otaczającym mnie?

Wiem, że jesteś ze mną

Wiem, spotykasz mnie, choć cię nie widzę

Me lęki starasz się kruszyć, choć łatwiej ci piekło w niebo obrócić

Czekam dnia, gdy będę twego Zgromadzenia towarzyszem

Raj to cel, do którego prowadzą samotne ścieżki

Ta samotna ścieżka to zmaganie się z upartym losem

Twe ramię wspierające mnie czuję, choć tylko duchem prześcigającym me zmysły jesteś

Teraz jest noc, lecz za dnia przyjdzie twe Zgromadzenie

I zabierzesz mnie szczęśliwego gdzieś poza nas.

"Ta, która jest mną III"

Dla "Tajnej siły" InVoxa

Ukryte me miłości pragnienie w grobowcach czasu – tam oczekuje ono na zmartwychwstanie

Krew cały czas napędza, moją wszechmyśl obudza, lecz ona nie daje mi życia

Życie to miłości niezbadane ścieżki, miłości księga niezapisana i dla mnie zamknięta na klucz, którego nie mogę odnaleźć

Miłość – małe słowo wielkie, sześcioliterowy ciąg nieskończony i nieograniczony

Ona nazywa się Miłość, lecz nie znam jeszcze jej imienia – ta, która jest mną.

"Elojowie"

W tak dalekich czasach, nieogarnionej dla nas przyszłości, która pożarła symbolikę poprzednich czasów

Mieszka rasa, która bytuje w raju, lecz bezlitosne, żarłoczne piekło je atakuje

Widać tylko lasy, gdzie rosną owoce mistyczne, widać tylko rzeki, które zapomniały o hydroelektrowniach, widać tylko Księżyc, który zapomniał już o wiecznych stopach Amerykanów

Do tego wieku elojskiego me ciało nie dotrwa, mój umysł zostanie rozwiany przez wicher historii i na zawsze zapomniany, me dzieła zapadną się pod ziemię, a nawet tam ich nie znajdziecie

Lecz elojski wiek może nadejdzie jutro – za sto, dwieście, trzysta lat

Może latopisy futurystyczne przyozdobią elojski wiek w technoutopię

Lecz elojski wiek może przeminie ze Wszechświatem, i słowa nigdy nie staną się czynami.

"Idealny przegryw"

Jaśniejący mój umysł toruje drogę ku prawdzie, ku wiedzy prawdzie

Lecz jasność obraca się w szary marazm, w zagubienie się przebrała

Bo pierwsze miejsce już nie dla mnie, w słownej walce na ringu z innymi obija mnie cudza wygrana

I zagubienie nie ucieka, i przybite mi miejsce dalsze w klasyfikacji generalnej.

"Kiedy młodość staje się starością"

Dla "These Are The Days of Our Lives" Queen'a

Młodości, zanikasz we mnie, już rozpływa się przezroczyście twa droga

Raz wyłożona raniącymi me stopy cierniami, raz przyozdobione wszystkimi barwami róż i lecząca stopy moje

Lecz wciąż ona jeszcze jest lżejsza, niczym dukt leśny w dębowym morzu drzew, teraz zakrywana zimnookrutnym betonem

Młodości, jeszcze majaczy przede mną twój monument, lecz gdy cię wyburzą, czy nie umrę za życia?

"Szatańskie wersety mej duszy"

Dziś znów przegrałem – ma wiedza z inteligencją porzucona w ciemnych, wilgotnych lochach

Dziś znów przegrałem – kiedyś patrząc na horyzont, widziałem nadziei blask, dziś już horyzontu nie ma

Jutro znowu przegram – i jutro znów będę siebie samego mamił zwycięstwem

Jutro znowu przegram – kiedy ja się ze swym życiem pogodzę?

"Niebłogosławieni"

Niebłogosławieni my, o delikatnych strukturach, albowiem moc emocji i tego, co nas otacza, jest tak potwornie zwiększona...

Niebłogosławieni my, o delikatnych strukturach, albowiem oglądamy w nas śmierć za życia...

Niebłogosławieni my, o delikatnych strukturach, albowiem nabieramy się na perfidne oszustwa życia...

Niebłogosławieni my, o delikatnych strukturach, albowiem nasze cierpienie tylko na chwilę dopuszcza do nas radość...

Więc czy ty, Losie, lubisz z nas drwić?