"Ostatni mur"

Dla przyjaciela

Cegły ostatniego muru dogasają koło moich stóp

Czy miłość cię zburzyła, ostatni murze?

"Pragnienie odpowiedzi"

Dziś, słuchając takich utworów jak "Long way home" ATB, "You may love" nagrany przez Simon'a O'Shine'a wespół z Eskovą czy inne utwory z repertuaru polskiego twórcy trance jak "Tears of memories" czy remiksu dzieła Sergey'a Nevone'a pt. "Nature" , stawiam przed sobą pytania; te pytania są oznaką zgorzknienia, rozczarowania, wszechowładniającego poczucia pustki i zagubienia. Te pytania to: "czy znajdę tą jedną, jedyną miłość?" , "gdzie zmierzam?" , "czy śmierć to kontynuacja nihilizmu czy wybawienie z doczesnych, ziemskich trosk?" , "czy rozumię świat i czy jestem rozumiany przez niego?" ,  "czy to, co stworzyłem, ma sens?" , "czy wrażliwość to przekleństwo?". Zdaje się czasem, że na te pytania nie ma odpowiedzi - nie ma ich we mnie, nie ma ich w innych, nie ma ich w Buddzie, Bogu czy innej superistocie mającej moc tworzenia. I kiedy nachodzi mnie myśl, że nie ma odpowiedzi, tym bardziej się zastanawiam nad nimi, tak jakby pragnienie odpowiedzi na te pytania napędzało mój umysł. Wiadomo, egzystencja nie jest koniecznie łatwa, codziennie walczymy o przetrwanie w ten czy inny sposób. Tylko czy przetrwanie oferuje nam jakąkolwiek nagrodę, co jest celem przeżycia na tym świecie? Napisałem w "Nowych kolorach" , w moim najnowszym wierszu tak: "moi przyjaciele nie zaglądają w dusze[...]". Jeden z moich przyjaciół powiedział, że zaglądając do duszy, można się przerazić. Czy zatem to, co rozdziera nasze dusze, te egzystencjalne pytania, które sobie zadajemy, są niczym z najstraszniejszego horroru? Wydaje się, że panicznie się tego boimy. A prowadząc refleksję nad nimi, ten paniczny strach tylko wzmagamy. Ale niezmiernie jest trudno się pozbyć otoczki pytań o ogólnie rozumiany sens naszych czynów i myśli. Czy pora umierać, jak napisał Tomasz Beksiński w swym ostatnim felietonie "Fin de siecle" czy może pora na nowe życie, tylko ciekaw jestem, na jakie życie...

"Nowe kolory"

Moi przyjaciele nie zaglądają w dusze

Toczony rakiem tęsknoty

Strzelam oczami w błękitny dach, a on milczy

Nie powie, czy nadchodzi po cichu to uczucie miękkie i delikatne

Które serce odbuduje

Które ludzi razem odprowadza do końca

Które dodaje nowe kolory do szarości, czerni i bieli.

"Ku zniszczeniu i chaosowi"

Klątwa tnie mieczem moją jaźń

"Tak, to twój ciemiężyciel": mówi głos z otchłani podświadomości

Który wszechwładca rozstąpi morze bólu niczym Mojżesz?

Który wszechwładca zniszczy kruchość, która wypija krew mego żywota?

Który wszechwładca wyrzuci w pustkę rany w uczuciach?

Na szczycie góry wypatruję słońca, którego promienie stały się nikłe jakby świeca w mroku

A w dolinie wartkim strumieniem płynie pesymizm

Skoczę weń i mnie nie będzie

Lecz nie wiem

Czy stracę rozum, czy stracę serce.

"Islandia"

Zimny raj

Gdzie słońce nie gości

Jeno szare chmury i chłód

Atlantyk delikatnością obmywa brzegi

Islandio, najmłodsza córko Północy

Do ciebie aż tak bardzo tęskno

Choć widziałem cię jedynie w marzeniach

Bo jesteś zimnym rajem

Gdzie słońce nie gości

Lecz ciepło budujesz w uczuciu.

"Opętanie"

Opętany przez melancholię

W szaro-turkusowe niebo kieruję swoją refleksję

Kwitnie ona bezznaczeniem

Absurdem się uformowała

Odpłynęła ona już

A ja wciąż trwam.

"Za maską"

Najbliżsi potrafią skrzywdzić

Obojętnością ducha, kiedy jesteś opętany przez wrażliwość

Słowem niewypowiedzianym, kiedy staczasz się ku swemu piekłu

Czynem nieuczynionym, kiedy całą duszą i ciałem chcesz uciec z martwego punktu

Uczuciami demonów, które zabijają cię na złość tobie

A ty myślisz, że to twoja wina.