Wkraczam z duszy lekkością, z duszy wyrazistym pragnieniem w jaśniejący, pulsujący krąg
Opadam, lecz za ponadwyrażeniem biegnę i tańczę, nie jemu i mi pisane sutry, Bhagawadgita, Koran i Biblia
Wznoszę się na brzęczących skrzydłach, i za pozazmysłomuzyką biegnę i tańczę, niech ten moment krótki tym najdłuższym się stanie, poza królestwami czasu
Trwaj, endorfino, trwaj, dopamino, boście tymi narkotykami, za którymi gna trud i okołoprzygnębienie mas.
Nie spisane słowo, które innym duchowym słowem można przekląć, odesłać do czarnej puszczy złych dusz, do piekła omyłek
Nie słowo, które piszą rzeki, pisze słońce, piszą jasne lasy, księżyc-skryba swym dalekim światłem traktatami o czci natury nas obdarowuje
To dźwięki, złożone w nasze biografie, w naszą historiografię, fundamenty światła budowane pod życiorys mojej duszy
Choć to światło katorżniczo zesłane w mroczną diasporę, to jej fundamenty są budowane pod życiorysy naszych dusz
Piekielne, ziemskie imperia istnieją, bo istnieje niebiański wszechświat, to światło zesłane w mroczną diasporę, oto pamiątka złego diademu, oto pamiątka Morgotha
Przed tobą, muzyko, ma ofiara z melodii, ma ofiara z akordów, nut i rytmu
Twa Eucharystia upamiętnia naszą śmierć
Twa medytacja upamiętnia nasze dusze dalekie od wszelkich słońc
Twa modlitwa to "szalom alejchem", nirwana i moksza poza umysłu poznaniem i doznaniem
Wieczne pielgrzymowanie do twoich sanktuariów ponad przyziemności kopułą świata - w jakież to słowa można oblec, czy nazwać cię mogę niewyrażalną?
Nieznany nam hymn, który ogłosi cię królową, nieznana nam oda, która twój smak będzie manifestować
Żyć w twoim ciele zawzięcie chcę, bo ty sama jedna, muzyko, pozwalasz mi bezpiecznie mieszkać, bo ty sama jedna, muzyko, otwierasz wszystkie moje zamknięte drzwi.
Zielone słońce tańczy nad widnokręgiem starożytnej ziemi - czyż to tylko widmo, nocna mara, widziadło bez nadziei na życie?
Zielona słońce obejmuje w chwale swymi promienistymi ramionami swoich wiernych - czyż to namacalna prawda, dostępna wszystkim, czyż to księga, której karty czujemy zapach?
Nie wiem, czy to płynna kraina snów, gdy swą linią mocną, linią półkolistą podróżuje zielone słońce, co dzień tą samą, niebieską ścieżką, co dzień niestrudzone i nieznudzone te same znaki wysyła
Nie wiem, czy to zimna rzeczywistość, gdy flota zielonego słońca przemierza na swych okrętach bez wód morza starożytnej ziemi
Tam, na drugim brzegu bunkry i schrony bojowych sztandarów narodów, tam na drugim brzegu wycelowane w zielone słońce łuki i armaty bojowych sztandarów narodów
Choć to tylko me kruche widziadło mych pragnień, może zagra tam symfonia pokoju, bez bojowych sztandarów narodów, bez zielonego słońca
Choć to tylko moja człowiecza bojaźń, może sztandary narodów kupią daninami braterstwo, kupią daninami bytu róże bez kolców
Może zielone słońce w zgodzie ze swoimi słowami świętym prawem będzie dla niej przymierze ze sztandarami narodów, za które zapłaci tylko dewaloka
W domu tych wersów żyje moje marzenie o społeczeństwie wiary i bez śmiertelnych ograniczeń wartości, których słucha polityk, których słucha imam, rabin, ksiądz i kannushi
Jaki świt wzejdzie przed naszymi umysłami?
Czy świt będzie zachmurzony wojennym wyzwaniem?
Czy starożytną ziemię zaleje zielone światło, cienie jego ukarzą nas?
Czy świt nas przywita złotym słońcem, co jego ogień i nadzieja odżyje w nas?
Czy o świcie bojowe sztandary narodów spalą nasze domostwa, wznosząc nowe imperia, co ich sławą jest hymn i walka?
Te wszystkie słowa to tylko moja wiara, która chce być zbawcza, pragnie pieśni niewzruszonego pokoju
A nie zna życia poza swym ogrodem, te wszystkie słowa to tylko lęk, którego pożogi nie chce za swego kata moje ciało.
Ze smacznego słowa znów musi się narodzić oszpecone ciało
By nasze oczy z ludzkimi granicami zobaczyły, że miliony idei to zwykłe, bezkształtne słowa
A nie poezja sięgająca boskiego tronu.
Dla „One Love, One Pain” SynthAttack
Laboratorium, fabryka, biuro – ukrócony oddech życia
Biletomat, ekran, autostrada – pochłonięci śmiertelnie przez ich dźwięki, przez ich światło, przez ich szum
Ze szczytów niebios swój sygnał zwycięski nadaje teleelektrom, płacimy jemu kontrybucję, bez przymusu zmusił nas do podpisania techpaktu
Lecz każdy zamek ma w swym ciele lodowate przestrzenie, a one oślepiły nasze oczy złączone z narodami.
Cóż za żywoty elektroniczne wiodą drogami immersyjności
Jakież to komputery rozprawiają o filozofii, polityce i religii XXI wieku
A znak słoneczny zmaga się z trzema prędkimi strzałami
Żołnierze Wisznu i Allaha chwalebne flagi dharmy i szahady rozdzierają
Tęcza u swego tronu podnóżka chce osi zgniłej ofiarę
Ci, co ostatniego objawienia słowa ujrzeli, przepych ich słodyczy usłyszeli
Między tymi słowami taki telegram w swym dalekopisie zawarli: "Dhimmi, per capita, rigor mortis"
Podążamy za pieśniami władzy ludu, maszyny to nasi lokaje, komputery to nasi kelnerzy
To jednak z naszych ciał płynie krew wciąż tak samo czerwona, to jednak instynkt wciąż rozum dyskryminuje, to jednak ból naszych ciał wciąż pulsuje w nas
A telebim krwi czerwonej nie zatamuje, telebim instynktu za swe przestępstwa nie poprowadzi do celi pokuty, telebim będzie wciąż obojętny wobec bólu naszych ciał.
Ona ciebie częstowała, ciebie wyrolowała
Twój sens zabrała, jak chciała, oje*ała
Wierzysz w moc agnozy, wpędziła cię religia między wiary głuchej pędzące wozy
Einstein nie ma dowodów na bogi, czasem sobie do lustra śpiewam, że są jak w tętnicach tłuszczu złogi
Czasem tęsknię za Absolutem, czasem za wszelkiego Stwórcą płaczę, ale czas częściej mi powiada, że to artykuły dziennikarskie kacze
Wierzę w moc agnozy, ale no tak, dla wiercy to królestwo ogłupiałej kozy
Wierzę w muzykę, wierzę w fantastykę, nie w religijną politykę, nie w ekonomiczną ekwilibrystykę
Dla wiary zmarłem, jestem wiedzy i dzieła cyrkowym karłem
Ona ciebie częstowała, ciebie wyrolowała
Twój życia wektor zabrała, jak chciała, oje*ała.
